Borstvoeding

Borstvoeding

Je herkent dit vast wel, soms ben je er klaar mee en wil je “je lichaam terug” maar je wilt ook blijven genieten van deze mooie periode omdat ook hier een einde aan zal komen. Borstvoeding geven is een mooi, intiem moment tussen jou en je baby. Helaas niet voor iedereen weggelegd maar wanneer het wel lukt, het beste wat je voor je kindje kan doen; het zorgt er bovendien voor dat je baby een perfect afgestemde mix van voedingstoffen en afweerstoffen binnenkrijgt.

“Breastfeeding is a mother’s gift to herself, her baby, and the earth.”

Vanaf het moment dat ik zwanger raakte wist ik dat ik borstvoeding ging geven, het beste wat een moeder haar kind kon geven was in mijn ogen borstvoeding. Maar dat het geven van borstvoeding eigenlijk helemaal niet vanzelfsprekend was, had ik eigenlijk als kersverse moeder niet over nagedacht.

Borstvoeding ging niet van een leien dakje, de eerste twee weken waren tenenkrommend pijnlijk. Ondanks het smeren van Purelan (soort van dikke vaseline die je op je tepel moet aanbrengen) vond ik borstvoeding echt iets waar je je door heen moest bijten. Ik moest me echt vasthouden aan de gedachte dat dit het beste is wat ik voor mijn kind kan doen, het werd echt een mantra. Want anders hield ik dit niet vol.

Na ongeveer twee weken zijn je tepels het gewend, ik had gedacht dat het makkelijker zou zijn bij de tweede aangezien ik al eerder borstvoeding had gegeven maar dat was dus niet zo, bij zowel Kenzo als Rosette, beiden even doorbijten door de pijn. Wellicht herken je dit en had jij dit ook gedacht toen der tijd, wat een grap. Het was net zo tenenkrommend als de voorgaande keren maar ook net zoveel waard wanneer je er doorheen bent.

Borstvoeding geven was voor mij de intieme momenten waarbij ik even samen kan zijn met mijn kindje, een moment die we samen ongestoord konden delen. De momenten waarbij ik kan kijken naar mijn kindje, zachtjes kan strelen door de haartjes, langs de wangetjes aaien, soms de handjes vasthouden en er een kusje op te geven. Even een “jij en ik” moment.

“Wanneer je aan de borst ligt dan haal ik graag mijn hand door je zachte blonde haren, eigenwijs springen ze weer terug. Terwijl ik je haar weer naar achteren strijk denk ik weer aan de baby tijd en hoeveel je bent gegroeid in een ontzettende korte tijd.

Je wordt wakker en je handen gaan naar je hoofd om mij te laten stoppen met aaien. Ik heb de boodschap begrepen en pak je hand en geef een kus in je handpalmen. Je vingertjes klemmen om mijn hand en ik voel hoe zacht je handje is. Ik geef er een kus op en hou hem tegen mijn gezicht aan terwijl je verder slaapt.

Kijkend naar beneden, naar mijn mini mens die groeit als kool, voel ik me trots en warm van de liefde die ik voor je heb. Als ouder is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar voor dit moment even wel.”

Soms leek het onhandig om een rustig plekje uit te zoeken maar uiteindelijk ben je wel blij hem gevonden te hebben want dit zijn vaak de momenten om samen even bij te komen van de situatie waar je in zit. En dan kunnen jullie beiden tevreden terug naar de orde van de dag.

In het verleden wanneer ik niet thuis was, had ik shawltjes, hydrofiele doeken en draagdoeken bij me om me te bedekken wanneer ik borstvoeding ging geven. Of ik ging op het toilet terugtrekken om daar rustig te voeden. Ik voelde me zo ongemakkelijk in het openbaar, bang dat iedereen mij zou zien.

Dat mensen zich eraan konden storen was niet het probleem bij mij. Want iedereen weet dat dit gewoon de natuur is, tenminste ik en jij die borstvoeding geeft. Maar voor mij was het probleem dat ik mijzelf bloot ging geven, dat mensen het gingen seksualiseren zonder dat dat de bedoeling is. Daar had ik problemen mee vanwege mijn PTSS trauma en om de controle te houden, ging ik mezelf bedekken tijdens de borstvoeding.

Gaandeweg met drie kinderen raak je het borstvoeding geven wel gewend en kan ik niet meer terugtrekken met drie kinderen op het toilet. Rosette trekt alles wat haar bedekt eraf en dan moet ik wel kiezen uit haar honger laten lijden of voeden. Mijn moederinstinct neemt het over van mijn angst, dan is de keuze gauw gemaakt.

It’s not about my right to breastfeed, it’s about my child’s right to eat.

Dus geef je nog borstvoeding of ben je op het punt om de handdoek in de ring te gooien of vindt je het moeilijk om te geven? Blijf proberen, als moeder bezit je over krachten waarvan je het bestaan niet eens vanaf weet. Besef dat dit de natuur is en dat dit een gegeven is. Ook weer een periode dat misschien niet makkelijk is in het begin maar uiteindelijk zo mooi op het eind.

Het proces van meisje tot moeder.

Het proces van meisje tot moeder.

Elke moeder/ouder heeft een leven gehad voor het moeder-/ouderschap, ongetwijfeld ziet je leven er nu totaal anders uit met kinderen. Zijn er dingen die je ervoor deed maar nu niet meer? Of juist wel? Hier zal ik wat persoonlijke dingen over mezelf delen over (oude) mijn leven voor het moederschap.

Verleden en toekomst, copyright: Cathal Twomey & Jessica van den Berg Fotografie. Foto bewerkt door mijzelf

Meisje.

Jong en vrij, dat was mijn levenswijze vroeger. Ik ging naar House feesten met een groep vrienden en waren gek op de Hardere Stylen. Bijna iedere week gingen we wel naar een feest of een festival in de zomer. Ik ging vaak uit en genoot van sociale contacten.

“The Qontinent” in Wachtbeke, België 2008

Ik was een student en woonde op mezelf. Wanneer ik niet studeerde dan werkte ik, in callcenters en deed part-time modellenwerk ernaast. Daar leerde ik nog meer mensen kennen en kwam ik door het modellenwerk op verschillende plekken op de wereld.

Goldwell Color Zoom Tour in 2010

Verantwoordelijkheden stond voor mij toen der tijd niet op de eerste plaats, mijn sociale leven was het belangrijkste voor me. Ik had het gevoel als jong-volwassene dat ik het best wel wist hoe volwassen te zijn. Dat dat mijn leven was en dat ik het best vond, ik ging naar feesten en de volgende dag ging ik alweer aan het werk.

Ik kon gaan en staan waar ik wilde, kinderen dacht ik niet aan en de wens was er ook niet.

Het proces.

Ik weet nog dat ik mijn hondje optilde naar mijn moeder en zei:”Mam, dit is je kleinzoon. En het enige wat je aan kleinkinderen zal hebben.” Zo vastberaden was ik, mijn moeder had zich erbij neergelegd en ik ging weer door met mijn leven. Alles onder controle toch?

Een paar maanden later raakte ik zwanger van mijn toenmalige vriend. In die relatie had hij een kinderwens en ik niet, ik zou erover nadenken over anderhalf jaar (ofzo). Maar dat nadenken gebeurde al vrij snel in de relatie.

Negen maanden op en negen maanden af.

Negen maanden had ik moeten wennen aan het idee, het idee dat er een mensje in mij groeide. Ik vond mijn buik al snel heel groot, mijn lichaam veranderde en de zwangerschap viel mij zo zwaar. Totaal niet als wat ze laten zien in films, dat ik zo gelukkig en mooi zou voelen…waar is mijn glow?!

Zwanger van Sophia, copyright: John Geven Fotografie

Moeder.

Mijn eerste bevalling was heftig, 52 uur heeft het geduurd. En toen was Sophia geboren, wat moest ik wennen aan het moederschap. Een minimens uit mij, zo klein en zo fijn. Het was zo nieuw en onbekend, ik had zoveel vragen en twijfels. Kan ik dit wel en hoe moet dit allemaal?

Als moeder ging ik op zoek naar herkenningspunten in mijn eigen opvoeding die ik van mijn ouders heb gehad; er waren genoeg goede dingen maar ook dingen die ik niet mee wil nemen voor mijn eigen kind. Hier komen we vaak als partners elkaar tegen in de verschillen van eigen opvoeding en de opvoeding die wij willen voor ons kind.

Zoveel dingen om over na te denken, en ineens heb je een mini mens erbij waar jij de verantwoordelijkheid voor heb en moet beschermen. Je krijgt ineens zoveel liefde voor terug en het gevoel van genegenheid die je krijgt voor je kind is een totaal andere wereld.

Moeder worden heeft mij als persoon veranderd, van horen zeggen ben ik minder hard geworden. Mijn prioriteiten zijn veranderd, van mezelf is het naar mijn kinderen (inmiddels drie) gegaan. Mijn slaap en vrijheid naar de maan en wanneer je dacht dat je het druk had of moe was vroeger dan heb je duidelijk nog geen kinderen.

Mijn enige sociaal leven zijn de twee wekelijkse wimper afspraken, de ouders die ik spreek van de buitenschoolse activiteiten en een handjevol mensen die ik af en toe spreek via Whatsapp. De vele oude vrienden die ik had, zie ik nog af en toe voorbij komen op Facebook. Maar de meesten hebben ook een eigen (gezins)leven opgebouwd.

Mijn wekelijkse feesten zijn veranderd in abonnementen voor de dierentuin, (buitenschoolse) activiteiten voor de kinderen en ik word tegenwoordig enthousiast van themadagen voor de kinderen waar wij als gezin naartoe kunnen gaan.

Wij zijn al lang blij als we een avond voor ons alleen hebben op de bank en ineens kunnen we intens genieten van de rust en stilte. Vaak ben ik al zo moe dat ik al om 22:00 in bed lig, een tijd waar ik vroeger nog aan het klaarmaken was om uit te gaan. De gedachte alleen al aan het uitgaan maakt mij tegenwoordig al moe.

Mijn naaldhakken heb ik ingeruild voor sportschoenen, UGGS en Birckenstocks. De mode hou ik al lang niet meer bij en mijn stijl is al jaren “comfortabel”. Af en toe heb ik wel periodes dat ik mijn best doe met mijn uiterlijk maar dan moet het maar net lukken en genoeg tijd hebben met de kinderen. Wanneer ik opgemaakt ben dan voel ik mij al weer gauw overdressed voor een “normale” dag.

En als je vroeger snel vies was van poep, dan gaat dat ook veranderen want ik heb luiers meegemaakt waar je “U” tegen zegt, 99 tinten poep, poep dat tot de nek van je kindje zit en ik ben zelfs een keer ondergepoept. Wij zijn zelfs een keer uit eten geweest waarbij de poep van de kinderstoel op de grond druipte. Ook hier leer je mee leven (en eten).

De tijd van geen verantwoordelijkheid en aan mezelf denken is voorbij, nu is het “wat is het beste voor mijn kind?” “Hebben ze genoeg te eten en te drinken?” “Wat hebben ze nog nodig?” En nog vele andere vragen met de kinderen centraal.

Mijn drie kinderen, copyright: Jessica van den Berg Fotografie

Maar dit alles went, het is ook niet zo dat ik een andere keus heb, want je hebt ook nog duizend goede dingen aan moeder zijn. Je komt te staan voor nieuwe uitdagingen waar je weer een weg in moet vinden. Je wordt creatief in bepaalde oplossingen, en de kinderen houdt je scherp.

Ondanks dat ik moet dealen met mini versies van mezelf, waar ik eigenlijk al zo bang voor was, zijn mijn kinderen mijn invulling voor mij in het leven. Maar ik had dit echt nooit gedacht en verwacht toen ik nog een “meisje” was.