Borstvoeding

Borstvoeding

Je herkent dit vast wel, soms ben je er klaar mee en wil je “je lichaam terug” maar je wilt ook blijven genieten van deze mooie periode omdat ook hier een einde aan zal komen. Borstvoeding geven is een mooi, intiem moment tussen jou en je baby. Helaas niet voor iedereen weggelegd maar wanneer het wel lukt, het beste wat je voor je kindje kan doen; het zorgt er bovendien voor dat je baby een perfect afgestemde mix van voedingstoffen en afweerstoffen binnenkrijgt.

“Breastfeeding is a mother’s gift to herself, her baby, and the earth.”

Vanaf het moment dat ik zwanger raakte wist ik dat ik borstvoeding ging geven, het beste wat een moeder haar kind kon geven was in mijn ogen borstvoeding. Maar dat het geven van borstvoeding eigenlijk helemaal niet vanzelfsprekend was, had ik eigenlijk als kersverse moeder niet over nagedacht.

Borstvoeding ging niet van een leien dakje, de eerste twee weken waren tenenkrommend pijnlijk. Ondanks het smeren van Purelan (soort van dikke vaseline die je op je tepel moet aanbrengen) vond ik borstvoeding echt iets waar je je door heen moest bijten. Ik moest me echt vasthouden aan de gedachte dat dit het beste is wat ik voor mijn kind kan doen, het werd echt een mantra. Want anders hield ik dit niet vol.

Na ongeveer twee weken zijn je tepels het gewend, ik had gedacht dat het makkelijker zou zijn bij de tweede aangezien ik al eerder borstvoeding had gegeven maar dat was dus niet zo, bij zowel Kenzo als Rosette, beiden even doorbijten door de pijn. Wellicht herken je dit en had jij dit ook gedacht toen der tijd, wat een grap. Het was net zo tenenkrommend als de voorgaande keren maar ook net zoveel waard wanneer je er doorheen bent.

Borstvoeding geven was voor mij de intieme momenten waarbij ik even samen kan zijn met mijn kindje, een moment die we samen ongestoord konden delen. De momenten waarbij ik kan kijken naar mijn kindje, zachtjes kan strelen door de haartjes, langs de wangetjes aaien, soms de handjes vasthouden en er een kusje op te geven. Even een “jij en ik” moment.

“Wanneer je aan de borst ligt dan haal ik graag mijn hand door je zachte blonde haren, eigenwijs springen ze weer terug. Terwijl ik je haar weer naar achteren strijk denk ik weer aan de baby tijd en hoeveel je bent gegroeid in een ontzettende korte tijd.

Je wordt wakker en je handen gaan naar je hoofd om mij te laten stoppen met aaien. Ik heb de boodschap begrepen en pak je hand en geef een kus in je handpalmen. Je vingertjes klemmen om mijn hand en ik voel hoe zacht je handje is. Ik geef er een kus op en hou hem tegen mijn gezicht aan terwijl je verder slaapt.

Kijkend naar beneden, naar mijn mini mens die groeit als kool, voel ik me trots en warm van de liefde die ik voor je heb. Als ouder is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar voor dit moment even wel.”

Soms leek het onhandig om een rustig plekje uit te zoeken maar uiteindelijk ben je wel blij hem gevonden te hebben want dit zijn vaak de momenten om samen even bij te komen van de situatie waar je in zit. En dan kunnen jullie beiden tevreden terug naar de orde van de dag.

In het verleden wanneer ik niet thuis was, had ik shawltjes, hydrofiele doeken en draagdoeken bij me om me te bedekken wanneer ik borstvoeding ging geven. Of ik ging op het toilet terugtrekken om daar rustig te voeden. Ik voelde me zo ongemakkelijk in het openbaar, bang dat iedereen mij zou zien.

Dat mensen zich eraan konden storen was niet het probleem bij mij. Want iedereen weet dat dit gewoon de natuur is, tenminste ik en jij die borstvoeding geeft. Maar voor mij was het probleem dat ik mijzelf bloot ging geven, dat mensen het gingen seksualiseren zonder dat dat de bedoeling is. Daar had ik problemen mee vanwege mijn PTSS trauma en om de controle te houden, ging ik mezelf bedekken tijdens de borstvoeding.

Gaandeweg met drie kinderen raak je het borstvoeding geven wel gewend en kan ik niet meer terugtrekken met drie kinderen op het toilet. Rosette trekt alles wat haar bedekt eraf en dan moet ik wel kiezen uit haar honger laten lijden of voeden. Mijn moederinstinct neemt het over van mijn angst, dan is de keuze gauw gemaakt.

It’s not about my right to breastfeed, it’s about my child’s right to eat.

Dus geef je nog borstvoeding of ben je op het punt om de handdoek in de ring te gooien of vindt je het moeilijk om te geven? Blijf proberen, als moeder bezit je over krachten waarvan je het bestaan niet eens vanaf weet. Besef dat dit de natuur is en dat dit een gegeven is. Ook weer een periode dat misschien niet makkelijk is in het begin maar uiteindelijk zo mooi op het eind.

De waarheid over mijn kinderen

De waarheid over mijn kinderen

Kinderen veranderen je leven, eenmaal begonnen is er geen weg meer terug. Je hele leven staat op z’n kop en zoveel onzekerheden komen ineens om de hoek kijken. Er komen heel veel uitdagingen op je pad maar ook heel veel mooie momenten. Het leven met kinderen zal niet altijd gemakkelijk gaan en je hebt een grote verantwoordelijkheid in je leven, dit is het leven van een ouder.

Ik moet toegeven dat het de afgelopen jaren voor mij één grote rollercoaster was en nog steeds voel ik mij bezwaard dat ik alle ellende van de afgelopen jaren niet heb kunnen voorkomen want mijn lieve kinderen verdienen een zorgeloze jeugd met een gelukkige mama die net zo zorgeloos is.

Ondanks alles merk ik aan mijn kinderen dat ze gelukkig zijn, ze zijn zo ontzettend flexibel en sterk. Na een heftige scheiding zijn zij nog zo lief en vol vertrouwen in de wereld en ook nog vol vertrouwen in het leven. Meer dan hun eigen moeder.

Mijn kinderen laten mij zien dat ondanks de tegenslagen, je er gewoon weer bovenop kan komen. Dat geluk zit in de kleine dingen, dat emoties niet verkeerd zijn en dat je altijd kan leren van je fouten.

Mijn kinderen laten mij zien dat ondanks hun mama niet perfect is en nog wat defecten vertoont, zij hun mama compleet accepteren en mij soms helpen wanneer ik dat nodig heb.

Mijn kinderen hebben liefde en affectie leren geven en tonen die ik nooit hebt gehad als kind. Zelfs toen ik dacht dat ik het niet kon, maar het gevoel van liefde en warmte die ik van ze krijg is ongeëvenaard.

Soms neem ik dingen als vanzelfsprekend maar soms moet ik ook leren om stil te staan en te genieten van deze kleine dingen. En besef ik hoe trots ik op mijn kinderen ben wanneer ik naar ze kijk hoe lief ze kunnen zijn. Hoe zorgzaam ze kunnen zijn naar elkaar en hoe ze elkaar ondersteunen in het leven en hun ontwikkeling.

Ook al word ik soms knettergek van ze en denk ik soms in mijn zwakke momenten dat ik heb gefaald als ouder in mijn opvoeding. Want ik heb geen voorbeeld gehad, in mijn eigen opvoeding als kind, die ik wil toepassen op mijn eigen kinderen. Sterker nog, ik klungel soms ook maar wat aan maar ze houden nog steeds van me.

En op een dag besef ik dat niet alleen zij mij nodig hebben maar andersom net zo goed. En misschien wel veel meer.

“I love you. I am who I am because of you. You are every reason, every hope, and every dream I’ve ever had… Everyday we are together is the greatest day of my life.“– Nicholas Sparks 

Het proces van meisje tot moeder.

Het proces van meisje tot moeder.

Elke moeder/ouder heeft een leven gehad voor het moeder-/ouderschap, ongetwijfeld ziet je leven er nu totaal anders uit met kinderen. Zijn er dingen die je ervoor deed maar nu niet meer? Of juist wel? Hier zal ik wat persoonlijke dingen over mezelf delen over (oude) mijn leven voor het moederschap.

Verleden en toekomst, copyright: Cathal Twomey & Jessica van den Berg Fotografie. Foto bewerkt door mijzelf

Meisje.

Jong en vrij, dat was mijn levenswijze vroeger. Ik ging naar House feesten met een groep vrienden en waren gek op de Hardere Stylen. Bijna iedere week gingen we wel naar een feest of een festival in de zomer. Ik ging vaak uit en genoot van sociale contacten.

“The Qontinent” in Wachtbeke, België 2008

Ik was een student en woonde op mezelf. Wanneer ik niet studeerde dan werkte ik, in callcenters en deed part-time modellenwerk ernaast. Daar leerde ik nog meer mensen kennen en kwam ik door het modellenwerk op verschillende plekken op de wereld.

Goldwell Color Zoom Tour in 2010

Verantwoordelijkheden stond voor mij toen der tijd niet op de eerste plaats, mijn sociale leven was het belangrijkste voor me. Ik had het gevoel als jong-volwassene dat ik het best wel wist hoe volwassen te zijn. Dat dat mijn leven was en dat ik het best vond, ik ging naar feesten en de volgende dag ging ik alweer aan het werk.

Ik kon gaan en staan waar ik wilde, kinderen dacht ik niet aan en de wens was er ook niet.

Het proces.

Ik weet nog dat ik mijn hondje optilde naar mijn moeder en zei:”Mam, dit is je kleinzoon. En het enige wat je aan kleinkinderen zal hebben.” Zo vastberaden was ik, mijn moeder had zich erbij neergelegd en ik ging weer door met mijn leven. Alles onder controle toch?

Een paar maanden later raakte ik zwanger van mijn toenmalige vriend. In die relatie had hij een kinderwens en ik niet, ik zou erover nadenken over anderhalf jaar (ofzo). Maar dat nadenken gebeurde al vrij snel in de relatie.

Negen maanden op en negen maanden af.

Negen maanden had ik moeten wennen aan het idee, het idee dat er een mensje in mij groeide. Ik vond mijn buik al snel heel groot, mijn lichaam veranderde en de zwangerschap viel mij zo zwaar. Totaal niet als wat ze laten zien in films, dat ik zo gelukkig en mooi zou voelen…waar is mijn glow?!

Zwanger van Sophia, copyright: John Geven Fotografie

Moeder.

Mijn eerste bevalling was heftig, 52 uur heeft het geduurd. En toen was Sophia geboren, wat moest ik wennen aan het moederschap. Een minimens uit mij, zo klein en zo fijn. Het was zo nieuw en onbekend, ik had zoveel vragen en twijfels. Kan ik dit wel en hoe moet dit allemaal?

Als moeder ging ik op zoek naar herkenningspunten in mijn eigen opvoeding die ik van mijn ouders heb gehad; er waren genoeg goede dingen maar ook dingen die ik niet mee wil nemen voor mijn eigen kind. Hier komen we vaak als partners elkaar tegen in de verschillen van eigen opvoeding en de opvoeding die wij willen voor ons kind.

Zoveel dingen om over na te denken, en ineens heb je een mini mens erbij waar jij de verantwoordelijkheid voor heb en moet beschermen. Je krijgt ineens zoveel liefde voor terug en het gevoel van genegenheid die je krijgt voor je kind is een totaal andere wereld.

Moeder worden heeft mij als persoon veranderd, van horen zeggen ben ik minder hard geworden. Mijn prioriteiten zijn veranderd, van mezelf is het naar mijn kinderen (inmiddels drie) gegaan. Mijn slaap en vrijheid naar de maan en wanneer je dacht dat je het druk had of moe was vroeger dan heb je duidelijk nog geen kinderen.

Mijn enige sociaal leven zijn de twee wekelijkse wimper afspraken, de ouders die ik spreek van de buitenschoolse activiteiten en een handjevol mensen die ik af en toe spreek via Whatsapp. De vele oude vrienden die ik had, zie ik nog af en toe voorbij komen op Facebook. Maar de meesten hebben ook een eigen (gezins)leven opgebouwd.

Mijn wekelijkse feesten zijn veranderd in abonnementen voor de dierentuin, (buitenschoolse) activiteiten voor de kinderen en ik word tegenwoordig enthousiast van themadagen voor de kinderen waar wij als gezin naartoe kunnen gaan.

Wij zijn al lang blij als we een avond voor ons alleen hebben op de bank en ineens kunnen we intens genieten van de rust en stilte. Vaak ben ik al zo moe dat ik al om 22:00 in bed lig, een tijd waar ik vroeger nog aan het klaarmaken was om uit te gaan. De gedachte alleen al aan het uitgaan maakt mij tegenwoordig al moe.

Mijn naaldhakken heb ik ingeruild voor sportschoenen, UGGS en Birckenstocks. De mode hou ik al lang niet meer bij en mijn stijl is al jaren “comfortabel”. Af en toe heb ik wel periodes dat ik mijn best doe met mijn uiterlijk maar dan moet het maar net lukken en genoeg tijd hebben met de kinderen. Wanneer ik opgemaakt ben dan voel ik mij al weer gauw overdressed voor een “normale” dag.

En als je vroeger snel vies was van poep, dan gaat dat ook veranderen want ik heb luiers meegemaakt waar je “U” tegen zegt, 99 tinten poep, poep dat tot de nek van je kindje zit en ik ben zelfs een keer ondergepoept. Wij zijn zelfs een keer uit eten geweest waarbij de poep van de kinderstoel op de grond druipte. Ook hier leer je mee leven (en eten).

De tijd van geen verantwoordelijkheid en aan mezelf denken is voorbij, nu is het “wat is het beste voor mijn kind?” “Hebben ze genoeg te eten en te drinken?” “Wat hebben ze nog nodig?” En nog vele andere vragen met de kinderen centraal.

Mijn drie kinderen, copyright: Jessica van den Berg Fotografie

Maar dit alles went, het is ook niet zo dat ik een andere keus heb, want je hebt ook nog duizend goede dingen aan moeder zijn. Je komt te staan voor nieuwe uitdagingen waar je weer een weg in moet vinden. Je wordt creatief in bepaalde oplossingen, en de kinderen houdt je scherp.

Ondanks dat ik moet dealen met mini versies van mezelf, waar ik eigenlijk al zo bang voor was, zijn mijn kinderen mijn invulling voor mij in het leven. Maar ik had dit echt nooit gedacht en verwacht toen ik nog een “meisje” was.

Zomervakantie!

Zomervakantie!

Zomervakantie, de vakantie waar iedereen naar uit kijkt! Einde van het schooljaar en op naar het volgende! Of eventjes geen school en lekker vrije tijd doorbrengen met familie of je vriendjes. Zelfs op vakantie gaan is iets om naar uit te kijken! Behalve wanneer je niet meer samen bent met de vader of moeder van je kinderen dan lopen de zaken anders.

Elke ouder die uit elkaar is met hun partner kent dit wel; de zomervakantie. De regeling waarbij de schoolvakanties 50/50 verdeeld worden dus ook de zomervakantie; ieder drie weken. Dat betekent dus dat jij je kind(eren) drie weken moet missen in de zomer.

De eerste keer dat Sophia en Kenzo drie weken naar hun biologische vader gingen, viel me zwaar. Ik zat middenin een nare scheiding en dan sta je eigenlijk al één nul achter met je gevoel. Dat nare gevoel dat jij verplicht wordt om afstand te doen van jouw kinderen naar iemand met wie jij niet op goede voet stond. Het moet maar.

Een mens went snel aan nieuwe situaties, maar ik niet. Ik had er in het begin heel veel moeite mee, het kwam ook deels door de situatie. En dat mijn ex had gedreigd alles te doen om de kinderen van me af te pakken, hielp natuurlijk helemaal niet. Dus het was moeilijk, zenuwslopend zelfs, dan voelt het huis zo leeg en je continu het gevoel hebt alsof je iets vergeten bent maar je niet weet wat.

Maar uiteindelijk begon ook ik eraan te wennen want ook de zomer biedt veel leuke dingen die je alleen (zonder de kids) kon doen. Als het zonnetje schijnt dan zijn er vele mogelijkheden, zoals buiten zitten aan het water, drankje op het terras, festivals en ook de Vierdaagse viel in mijn drie weken wanneer ik de kinderen niet zou hebben. En dan heb ik eigenlijk al een week gewonnen dat snel voorbij zal gaan.

Heel gek, bijna schuldig voelend, begon ik er uiteindelijk van te genieten. Ik genoot van het uitslapen, de hele dag in mijn pyjama zonder make up, geen eten te hoeven maken voor niemand, geen geruzie en het huis netjes zonder kruimels en etensresten overal. Ik kon zelfs gaan en staan waar en wanneer ik dat wou. Even geen mama zijn, en op adem komen.

In het begin voelde ik me schuldig, miste ik de kinderen en raakte ik in een soort identiteitscrisis. Want ik ben een moeder die voor haar kinderen moest zorgen en nu moest ik ineens weer terugschakelen naar mijn oude ik. En het voelde zelfs soms té fijn dat ik dan twijfel of ik mijn kinderen dan tekort doe qua gevoel. Ik hou van mijn kinderen maar waarom geniet ik dan ook van hun afwezigheid? Erg verwarrend allemaal.

Nu ben ik ondertussen vier jaar gescheiden en in die vier jaar heb ik geleerd om van die drie weken te genieten, de kinderen hebben het naar hun zin bij hun biologische vader dus ik hoef mij daar geen zorgen meer over te maken. Ook heb ik geleerd dat ik er ook mag zijn, als mezelf zonder kinderen. Want als moeder zijnde dan offer je al best wel wat van jezelf op om er voor de kinderen te kunnen zijn.

Zie het als een mommy-break en geniet van de tijd alleen. Ga erop uit, doe leuke dingen en kom weer op adem om weer fris ertegen aan te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen want de kinderen vermaken zich daar ook prima dus dan zou je het ze juist moeten gunnen dat ze een leuke tijd hebben. En elke mama verdiend een break.

In de wondere wereld van de “Customs”

In de wondere wereld van de “Customs”

Wellicht zit je zelf ook al een tijdje in de draagwereld of ben je nog aan het ontdekken wat er nog meer is naast het verzamelen en dragen van doeken of het koop en verkopen ervan. Nou dit onderwerp over Customs mag dan zeker niet ontbreken! En wellicht inspireert dit jou ook om een Custom te maken!

Wat zijn Customs? Customs betekend eigenlijk “op maat gemaakt” en gaat het vaak over dragers die je laat converteren bij een professionele maakster van je eigen doek. En je kan het eigenlijk zo gek maken als je wilt want naast dragers worden er genoeg andere dingen gemaakt van je favoriete draagdoeken zoals:

  • (Mom)bags
  • Etuis
  • Brillenkokers
  • Portemonnaies
  • Kleding
  • Schoenen
  • Shawls
  • Ringslings

En er is nog zoveel ander moois! Het kan allemaal, als je maar genoeg stof hebt en de maakster het kan maken natuurlijk. Je hebt namelijk ook maaksters die gespecialiseerd zijn in bepaalde producten dus dat is dan even uitzoeken voor jezelf wat je wilt laten maken en welke stijl jou het meeste aanspreekt.

Cherish happy moments…

Zelf heb ik al een aantal Customs laten maken, ik heb een doek van Woven Santa Clauds gescoord. Een limited oplage speciaal voor de kerst van 2019, hij is zwart met gouden glitters. Eigenlijk is dit ook een soort van Custom, als doek. Je bestelt het van te voren zonder het te zien of te voelen en dan pas wordt het geweven. Het is inderdaad geen Artipoppe maar ik ben echt een sucker voor glitters en ik was zo benieuwd naar deze editie dat ik hem had besteld.

Woven Santa Clauds
Credits: Lovely Lotus Fotografie

De blend is katoen, merino en lurex maar eerlijk gezegd ging het mij simpelweg om de glitters. Ik heb een maat 7 besteld zodat ik genoeg stof heb om hier iets moois van te laten maken, want tijdens het bestelproces van de Woven Santa Clauds ben ik op de pagina van Stitchin’ gekomen en ben verliefd geworden op de Mombag die zij kan maken van draagdoekenstof.

Zodra de Woven Santa Clauds was binnengekomen had ik hem meteen doorgestuurd naar Stitchin’ en heb ik een Mombag, Shawl met fringes en een ringsling met gouden ringen laten maken bij haar. Gelukkig had zij het niet druk met opdrachten op dat moment en kon zij snel aan de slag voor mij. Zo ontzettend leuk om hier naar uit te kijken!

Een ringsling, Mombag en shawl met fringes van Woven Santa Clauds maat 7.

Dit was mijn eerste Custom bij een converter en ik ben zeer blij verrast. Het contact met Irene van Stitchin’ verliep echt prettig, zij is ontzettend aardig en we konden goed met elkaar kletsen als moeders onder elkaar. Haar Mombag bevalt zo goed dat ik hier nog een stuk doek liggen om nog tot één van haar Mombags te laten vermaken!

Voor een Custom drager heb ik een aantal maanden zitten zoeken op Facebook, verschillende pagina’s bekeken, vele topics bekeken/gelezen en om raad gevraagd bij diverse draaggroepen. Hieruit heb ik toen der tijd twee keuzes gemaakt bij wie ik het beste gevoel had om dit te laten doen.

Mijn tweede Custom is een standaard drager bij de beroemde Petit&Me van Artipoppe Argus Hollymood, ik heb daar ook een afneembaar slaapkapje en verbreders bij genomen zodat ik langer met de drager kan dragen. Ook heb ik als cadeau aan Sophia voor de feestdagen een matching poppendrager bij laten maken. Echt zo ontzettend schattig om samen te matchen!

Artipoppe Argus Hollymood

Bij Esther mocht ik mijn doek komen brengen en drager ophalen want ze woont ook echt maar 15 minuten bij mij vandaan, en ik was natuurlijk erg enthousiast en benieuwd om te zien “where the magic happens”. Het was echt leuk om te zien waar ze de dragers maakte en hoe alles netjes georganiseerd was in dozen vol met doeken van andere mama’s. Sowieso was ik al erg onder de indruk van haar en hoe zij dit allemaal doet.

Esther van Petit&Me is erg vriendelijk, heeft echt geduld met me en staat ze klaar om al je vragen te beantwoorden. Wat voor mij belangrijk is, is dat ze ook meedenkt met je hoe je het allemaal wilt hebben. Het is allemaal best spannend en eenmaal geknipt dan kun je niet meer terug natuurlijk. Ook worden er foto’s gemaakt tijdens het hele proces dus je ziet ook foto’s van elk onderdeel van de drager tot het eindresultaat!

Petit&Me Standard Carrier van Argus Hollymood

Ik was wederom erg blij verrast en op dat moment wist ik eigenlijk al dat dit zeker niet mijn laatste Custom zou zijn! Ik heb het meteen uit mogen testen in Ouwehands Dierenpark en hij zat zo comfortabel dat zelfs Rosette in slaap was gevallen. Wat leuk om een drager te hebben in mijn favoriete doek, ontzettend comfortabel voor mijn kindje en helemaal naar mijn wens gemaakt!

Mijn derde custom en tweede custom drager heb ik laten maken bij ByBauk, van Artipoppe Argus Contrabass. Ik heb werk van haar gezien en was er erg nieuwsgierig naar geworden. Bij ByBauk heb ik ook een standaard drager laten maken met verbreders en afneembaar slaapkapje. Dit was een andere ervaring, logisch want het is een ander persoon, maar het resultaat mag er zeker wezen! Erg blij mee!

ByBauk Standard Carrier van Argus Contrabass

Beide dragers worden nog met liefde gedragen en ondanks dat je ook nog conversie kosten naast de kosten van de aanschaf van je eigen doek moet betalen, is dit toch ook echt heel speciaal. Door de drukte van mijn drie kinderen heb ik nauwelijks tijd om te knopen waardoor ik de ringsling heb herontdekt en de dragers vaak pak om de oudste twee van school te halen. Ik gebruik de RS het vaakst voor het ophalen van de kinderen en voor de langere afstanden de dragers.

Waar moet je op letten bij het laten maken van een custom carrier?

Als je hierover aan het nadenken bent om een Custom te laten maken van je doek dan zou ik om te beginnen op Facebook je research gaan doen. In de draaggroepen zie je genoeg Custom dragers voorbij komen van verschillende maaksters. Ik zou dan de namen stuk voor stuk opzoeken en hun pagina bekijken.

Op hun pagina zijn natuurlijk foto’s (portfolio) te vinden van hun creaties, ik lette vooral op hoe de schouderbanden gestikt zijn, hoe het rug- en heupband eruit ziet. Soms zijn er verschillen in het stikken van de schouderbanden aan het rugpand en wellicht bevalt de ene stijl je beter dan het andere.

Wellicht maakt de ene maakster een speciaal type slaapkapje wat jij ook wilt dan kun je voor jouw wens daar beter terecht. Dat is echt het fijne van foto’s want daar kun je vaak al zien hoe goed ze de techniek onder de knie hebben. Je gaat natuurlijk niet je drager laten converteren bij iemand die daar geen ervaring mee heeft of een drager laten maken bij een gewone confectiezaak in de stad. Want je vervoert natuurlijk wel het dierbaarste van je leven; je kindje, dus dan is zeker veiligheid en kennis erover voorop.

Wat ook niet onbelangrijk is, zijn natuurlijk de recensies. Je kan natuurlijk de vraag stellen in de draaggroepen maar je kan ook per pagina de recensies lezen van diegene. Het vertrouwen wat je hebt in de person waar je je doek naar gaat opsturen, erin gaat knippen en je kindje mee gedragen wordt, is ontzettend belangrijk. Jullie hoeven geen boezemvriendinnen te worden maar een prettige omgang, duidelijke communicatie en enige service is wel gewenst.

Je koopt namelijk bij de meeste een slot, zodat je verzekerd bent van een plek in de agenda van de maakster. Vaak moet je soms nog even wachten voordat je drager gemaakt wordt, dus in de tussentijd kan er veel veranderen qua wensen of heb je vragen erover.

Ten slotte kijk ik vaak naar de prijs, wat het gemiddeld kost, ga ik vergelijken en kijken of het in verhouding is met wat je er voor krijgt. Ik vind het belangrijk dat het resultaat goed is en een nette communicatie; dat er wordt geluisterd naar je wensen en de omgang daarvan.

Stitchin’ Mombag van Argus Contrabass

Ondertussen heb ik al weer een doek Artipoppe Argus Signature Newborn Natural bij Petit&Me liggen om geconverteerd te worden tot schortdrager met ringwaist en een Petit&Me Mombag. Zo blijf ik eigenlijk doorgaan en weer op zoek naar het volgende project.

Heb jij al een custom laten maken of ook een speciale ervaring er mee? Ik ben wel benieuwd naar jouw verhaal!