Grote zus & broer

Grote zus & broer

Als moeder was ik tevreden met twee kinderen en ook wel logisch wanneer je gaat scheiden dan komen er ook geen kinderen meer. Maar ik heb wel altijd open gestaan voor het idee voor een derde baby met een nieuwe relatie in de toekomst. Toen het zover was, had ik geen idee hoe een derde kindje het leven van ons allemaal zou verrijken en hoe prachtig het is om te zien hoe goed grote zus en grote broer het doen bij hun kleine zusje.

“A mother’s greatest masterpiece is her children.”

Sophia, mijn oudste, is het natuurlijk al gewend om een grote zus te zijn. Maar toen haar broertje kwam, was het haar eerste keer als grote zus en was ze zelf nog maar 1,5 jaar oud. Dus voor haar was het natuurlijk wennen om niet meer de volledige aandacht te krijgen en was ze zelf ook niet helemaal bewust bij toen haar broertje was geboren.

Toen ik zwanger was van Rosette was ze inmiddels 5 jaar en was ze dolenthousiast, ze was natuurlijk ondertussen al een ervaren grote zus van Kenzo en een kleine baby erbij was natuurlijk spannend nieuws! En toen ze hoorde dat het een kleine zusje zou zijn, was ze helemaal door het dolle heen. Ze heeft de zwangerschap met plezier meegemaakt met ons samen en wat heeft ze uitgekeken om haar zusje te ontmoeten!

Kenzo was altijd de jongste geweest en had altijd zijn grote zus bij zich om mee te spelen en zij was zijn grote voorbeeld. Hij groeide op als een vriendelijk ventje met ontzettend veel humor. Hij was het gewend om meer aandacht te krijgen en hield erg van knuffelen. Niet alleen was hij erg lief maar hij was ook erg slim en ook een echte bengel.

Wij hadden er bewust voor gekozen om voor een derde kindje te gaan wanneer Kenzo naar de basisschool zou gaan en ik zo meer tijd over zou hebben voor Rosette.

Kenzo vond het nieuws dat ik zwanger was erg spannend, hij heeft sowieso een erg makkelijk karakter dus dit vond hij ook allemaal prima in het begin. Uiteraard hoopte hij op een broertje, maar gelukkig vond hij een zusje ook niet erg.

Na de bevalling hebben broer en zus het ontzettend goed gedaan en meegeholpen met de kraamverzorgster. Ze hebben hun zusje met open armen ontvangen en met heel veel liefde! En natuurlijk was het even wennen voor iedereen met een nieuw zusje erbij maar we deden het allemaal samen als gezin.

Sophia was zorgzaam vanaf het begin, nieuwsgierig naar hoe de verzorging ging en wou met alles helpen. Als een echte grote zus sloofde ze zich uit om haar zusje zo goed mogelijk te helpen. Tot de dag van vandaag, neemt ze soms de makkelijke taken over zonder daar voor te hoeven vragen en rekent haar kleine zusje op de hulp en armen van haar grote zus.

Grote zus Sophia & Rosette

Echt leuk om te zien hoe Rosette soms naar haar grote zus uitkijkt in de morgen en vervolgens haar armen uitstrekt voor een knuffel. Rosette weet dat als ze iemand nodig heeft om iets voor elkaar te krijgen, spelen of een knuffel, het altijd kan bij haar grote zus.

Voor Kenzo was het accepteren van zijn kleine zusje en de verdeelde aandacht in het begin nog even pittig. Maar al gauw sloot ook hij zijn kleine zusje in zijn hart en ook al hebben de twee af en toe van die schattige mini conflicten (wat ook echt goed is voor de ontwikkeling van Rosette), is ook Kenzo een echte grote broer voor haar.

Rosette & grote broer Kenzo

Als Rosette niet bij haar grote zus kan dan gaat ze naar haar grote broer voor een beetje stoeien en is ze heel goed in het vernielen van zijn creaties met Duplo of blokken. Kenzo heeft moeten leren om geduldig te zijn en vooral dat opnieuw beginnen (van bouwen) ook heel goed kan zijn.

Samen doen grote zus en grote broer het zo ontzettend goed met Rosette. Sophia is een echte zorgzame grote zus en Kenzo is echt een vriendelijke broer die af en toe wat tegengas geeft in het spelen maar uiteindelijk altijd voor zijn kleine zusje zal zijn. De liefde voor elkaar is merkbaar en Rosette is dol op haar grote zus en broer.

“I may not be perfect, but when I look at my children I know that I got something in my life perfectly right.”

Nooit heb ik kunnen verwachten hoe mooi het zou zijn met een derde kindje, ondanks de drukte en chaos in huis, kijk ik graag naar hoe zij samen spelen en geniet ik van de liefde die zij hebben voor elkaar. Zo mooi om te zien hoe zij zich samen ontwikkelen. Mijn moederhart loopt hier vol van en ik ben zo ontzettend trots op mijn kinderen.

Ik ben dankbaar voor hoe compleet het gezin is met de komst van Rosette en hoe goed wij dit samen voor elkaar hebben.

Mijn laatste baby, Rosette

Mijn laatste baby, Rosette

Of het je enige, tweede, derde of vierde baby is, het maakt allemaal niet uit want als het je laatste baby is dan weet je dat deze momenten van opgroeien ook je laatste zijn die je gaat meemaken. Je kan er dubbel van genieten maar binnenin neem je ook soort van afscheid en dit kan en mag je best voelen.

Rosette is mijn laatste baby, ze heeft een oudere zus en broer van een andere papa. In de tijd van haar zus en broer heb ik een moeilijk leven gehad met veel emoties en een scheiding tot gevolg, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik van mijn kleintjes kon genieten toen. Nu met Rosette erbij heb ik een rustig en beter leven met ons vijven, als een mooi liefdevol gezin, en begin ik te genieten.

Mijn laatste baby, ik blijf het maar zeggen om het mezelf te herinneren. Om mezelf eraan te wennen dat dit ook echt de laatste is, om mezelf te herinneren om niet lang te blijven hangen in vervelende situaties maar moet gaan genieten van het opgroeien van mijn laatste baby want het gaat zo snel. Sneller dan dat ik mezelf kan overtuigen dat dit mijn laatste baby is.

Voor je het weet, zijn de bijzondere momenten, de mijlpalen een gewenning. Het hoofdje optillen, het omdraaien, zelfstandig tot zit komen, zelf de beker vasthouden om te drinken, het staan, het lopen en zelfstandig leren eten, allemaal dingen waar we als ouder zo hard om hebben geklapt en gejuicht. De trotse momenten die een glimlach op haar en ons gezicht toverden, het gaat zo snel en voor we het weten is dit normaal geworden.

Uren kan ik kijken naar hoe zij iets doet, hoe zij iets probeert maar niet weet hoe. Hoe zij zich frustreert dat het haar niet lukt en uiteindelijk mama of papa erbij haalt en soms helpen haar grote zus en broer haar. En soms lukt het haar en dan is zij zo ontzettend trots! En ik zit dan bij haar, te kijken hoe zij dit doet, te wachten tot ze mij om hulp vraagt. Of niet. Ik ben zo ontzettend trots wanneer het haar lukt en zij lekker aan het spelen is.

Als moeder voel het heerlijk om te kunnen genieten van hoe zij rustig aan het spelen is en tegelijkertijd zo goed samen kan spelen met haar grote zus en broer. Leuk om te zien hoe zij kan genieten van gezelschap maar ook prima alleen kan spelen wanneer zij er niet in de buurt zijn. Hoe zij het ene moment zo vriendelijk kan zijn en vol trots haar speelgoed aan ons toont. En hoe ze aan het oefenen is met haar emoties en soms van die grappige driftbuien hebt waar we als ouder eigenlijk niet om mogen lachen.

Wanneer zij haar armen uitstrekt, is altijd wel iemand die er voor haar is, om haar op te tillen voor een knuffel of om iets te pakken, en ik, ik geniet zo ontzettend veel van haar armpjes om mij heen. Hoe zij mij soms stevig vasthoudt, haar hoofdje in mijn nek legt en haar beentjes om mij heen. Hoe zij mij soms nodig heeft om haar pijntjes weg te kussen of haar te troosten bij verdriet, ik voel zoveel liefde en ben blij er te mogen zijn voor haar.

Wanneer ze slaapt, geniet ik, ik kijk naar haar gezicht hoe vredig ze aan het slapen is. Haar mooie wimpers, haar neusje en haar mond. Ik herinner me hoe klein ze was toen ze net was geboren. Hoeveel zij is veranderd en hoe wij zijn veranderd. Ze was zo klein en zo teder; de kleine handjes met mini vingertjes, de kleine voetjes met mini teentjes. Hoe zij heerlijk tegen me aan lag van heel mini tot nu, het is allemaal zo snel gegaan.

Van een draagzak in de babymaat naar een draagzak in peutermaat, ook aan deze verandering moet ik wennen. Vanuit de draagzak/-doek kijkt ze graag rond en wijst ze naar alles wat ze interessant vindt. Van een kleine frummel dat ik dicht bij me mocht dragen naar een nieuwsgierige peuter die klaar is om de wereld te ontdekken. Ik geniet en koester deze momenten want dit zijn de laatste.

Rosette is onze kers op de taart, zij maakt ons gezin compleet. Ik kan geen beter zusje wensen voor Sophia en Kenzo, ben zo ontzettend trots op hoe vriendelijk en liefdevol zij is en hoe goed zij past in ons gezin. En zo ontzettend trots op hoe goed ons gezin past bij haar, hoe geduldig haar grote zus en broer naar haar zijn en de band die ze hebben. Als moeder is dit toch alles wat je had willen wensen voor je gezin, dit kan niet beter.

“I am your mother, you are my child. I am your quiet place, you are my wild. I am your calm face, you are my giggle. I am your wait, you are my wiggle. I am your dinner, you are my chocolate cake. I am your bedtime, you are my wide awake. I am your lullaby, you are my peek-a-boo. I am your goodnight kiss, you are my I love you.”

Mijn laatste baby, hierna komt er geen meer. Stiekem heb ik gehuild op haar eerste verjaardag want het is allemaal zo snel gegaan, ik kan de tijd niet stop zetten of haar klein houden. Ik moet hier van genieten en accepteren dat zij mijn laatste baby zal zijn. Ondertussen neemt mijn hart afscheid van de mooie kleine baby momenten die ik heb gehad, en ben ik er dankbaar voor. Mijn hoofd is nog bezig te accepteren dat dit mijn laatste baby is maar zal wel de momenten omarmen die nog gaan komen.