A.W.A.R.E Causes

A.W.A.R.E Causes

Een paar weken terug ben ik gecontacteerd door A.W.A.R.E. Causes of ik mijn verhaal wil delen over mijn mentale aandoeningen in combinatie met hun sieradenlijn! Om mijn verhaal delen zodat anderen die een soortgelijke situatie doormaken weten dat ze niet alleen zijn, is ook mijn doel dus ik werk hier graag aan mee!

Het is een mooie sieradenlijn waarvan elke kleur staat voor een bepaalde (geestelijke) aandoening. Dit is een geweldige manier om gesprekken op gang te brengen over verschillende oorzaken die meer bewustzijn nodig hebben.

Ik heb gekozen voor een witte ketting omdat wit staat voor mentale problemen, en twee pinnen; groenblauw (PTSS) en grijs (Borderline) en metaalkleur goud.

Mijn verhaal

Ik weet nog hoe moeilijk ik het vond om op te groeien tussen 2 culturen, gepest worden als kind omdat ik niet blank (NL) ben maakte de zelfacceptatie niet makkelijker. Ook thuis kreeg ik niet het gevoel geaccepteerd te worden door de strenge Chinese opvoeding; weinig emotie en fysieke straffen. 

Hierdoor had ik een moeilijke jeugd met depressie, daarna een PTSS trauma, giftige relaties en een verleden die ik probeerde te vergeten met drugs. Dit laatste ben ik mee gestopt, en helemaal toen ik zwanger bleek te zijn van mijn eerste kind. 

Je zou denken dat vanaf hier alles beter zou gaan, maar 4 dagen na de geboorte van mijn eerste kind werd mijn beste vriendin vermoord. Een maand daarna een auto ongeluk en bleek mijn toenmalige partner een narcist te zijn. 

Na een huwelijk van Narcistische mishandeling bleek de scheiding ook een strijd te zijn om mij te bewijzen als goede moeder voor mijn kinderen. Gelukkig kwam de waarheid naar boven en mijn kinderen bleven bij mij. Ook kreeg ik een goede, eerlijke en loyale partner; de beste vader die ik kan wensen voor mijn kinderen.

En toen was het tijd om te herstellen van mijn opgebouwde angsten en Borderline. Om bij mijn herstel bij te dragen volg ik therapie en deel ik mijn verhaal op mijn Instagram over bewustwording van geestelijke gezondheid in combinatie met ouderschap om anderen te steunen die soortgelijke uitdagingen doormaken en om het stigma te beëindigen.

Schroom niet om hulp te vragen en er is altijd ruimte voor hoop. Een moeder zijn met psychische problemen definieert mij niet en voor mijn gezin zorgen betekent genezen en behandeld worden. Mijn kinderen zijn mijn reden om te leven en voor hun ga ik door het vuur. 

Ik hoop dat iemand zichzelf herkent en steun vindt in mijn verhaal.

“Je bent sterker dan je denkt!”♥️

Waar staat A.W.A.R.E. voor?

A.W.A.R.E. staat voor “A Way to Act and Remember Everyday” opgericht door Pierson Williams, een Amerikaanse basketballer en model. Zijn moeder was een alcoholist, bipolair en leed aan depressie. Hij heeft een ketting gemaakt om te laten zien dat hij haar steunt, en ze droeg het elke dag. Hij merkte op dat veel mensen hier geïnteresseerd in waren en dat er nog zoveel over te leren over verschillende (geestelijke) aandoeningen en zo was A.W.A.R.E. ontstaan.

De driehoeksvorm van de sieraden is bedacht door zijn broer en staat voor kracht en het oneindigheidssymbool staat voor doorgaan of nooit ophouden.

Afgelopen zondag heb ik met het lieve paard Kira foto’s voor A.W.A.R.E. mogen maken bij mijn schoonfamilie. Ik heb de ketting gedragen en de pins op de halster van Kira. Ik vind het knuffelen met Kira echt geweldig, ben ook echt overtuigd van de therapeutische werking van paarden!

Elke dag deelt A.W.A.R.E. foto’s van mensen die hun verhaal delen of gewoon hun steun betuigen. De ketting is veel meer dan een ketting en AWARE is meer geworden dan alleen een sieradenlijn. Na het leren over zo veel verschillende oorzaken was het belangrijk om mensen eraan te herinneren om door te gaan en nooit op te geven!

Wat ook heel fijn en niet onbelangrijk is is dat 10% van de opbrengst wordt gedoneerd aan een specifiek te kiezen doel!

Zomervakantie!

Zomervakantie!

Zomervakantie, de vakantie waar iedereen naar uit kijkt! Einde van het schooljaar en op naar het volgende! Of eventjes geen school en lekker vrije tijd doorbrengen met familie of je vriendjes. Zelfs op vakantie gaan is iets om naar uit te kijken! Behalve wanneer je niet meer samen bent met de vader of moeder van je kinderen dan lopen de zaken anders.

Elke ouder die uit elkaar is met hun partner kent dit wel; de zomervakantie. De regeling waarbij de schoolvakanties 50/50 verdeeld worden dus ook de zomervakantie; ieder drie weken. Dat betekent dus dat jij je kind(eren) drie weken moet missen in de zomer.

De eerste keer dat Sophia en Kenzo drie weken naar hun biologische vader gingen, viel me zwaar. Ik zat middenin een nare scheiding en dan sta je eigenlijk al één nul achter met je gevoel. Dat nare gevoel dat jij verplicht wordt om afstand te doen van jouw kinderen naar iemand met wie jij niet op goede voet stond. Het moet maar.

Een mens went snel aan nieuwe situaties, maar ik niet. Ik had er in het begin heel veel moeite mee, het kwam ook deels door de situatie. En dat mijn ex had gedreigd alles te doen om de kinderen van me af te pakken, hielp natuurlijk helemaal niet. Dus het was moeilijk, zenuwslopend zelfs, dan voelt het huis zo leeg en je continu het gevoel hebt alsof je iets vergeten bent maar je niet weet wat.

Maar uiteindelijk begon ook ik eraan te wennen want ook de zomer biedt veel leuke dingen die je alleen (zonder de kids) kon doen. Als het zonnetje schijnt dan zijn er vele mogelijkheden, zoals buiten zitten aan het water, drankje op het terras, festivals en ook de Vierdaagse viel in mijn drie weken wanneer ik de kinderen niet zou hebben. En dan heb ik eigenlijk al een week gewonnen dat snel voorbij zal gaan.

Heel gek, bijna schuldig voelend, begon ik er uiteindelijk van te genieten. Ik genoot van het uitslapen, de hele dag in mijn pyjama zonder make up, geen eten te hoeven maken voor niemand, geen geruzie en het huis netjes zonder kruimels en etensresten overal. Ik kon zelfs gaan en staan waar en wanneer ik dat wou. Even geen mama zijn, en op adem komen.

In het begin voelde ik me schuldig, miste ik de kinderen en raakte ik in een soort identiteitscrisis. Want ik ben een moeder die voor haar kinderen moest zorgen en nu moest ik ineens weer terugschakelen naar mijn oude ik. En het voelde zelfs soms té fijn dat ik dan twijfel of ik mijn kinderen dan tekort doe qua gevoel. Ik hou van mijn kinderen maar waarom geniet ik dan ook van hun afwezigheid? Erg verwarrend allemaal.

Nu ben ik ondertussen vier jaar gescheiden en in die vier jaar heb ik geleerd om van die drie weken te genieten, de kinderen hebben het naar hun zin bij hun biologische vader dus ik hoef mij daar geen zorgen meer over te maken. Ook heb ik geleerd dat ik er ook mag zijn, als mezelf zonder kinderen. Want als moeder zijnde dan offer je al best wel wat van jezelf op om er voor de kinderen te kunnen zijn.

Zie het als een mommy-break en geniet van de tijd alleen. Ga erop uit, doe leuke dingen en kom weer op adem om weer fris ertegen aan te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen want de kinderen vermaken zich daar ook prima dus dan zou je het ze juist moeten gunnen dat ze een leuke tijd hebben. En elke mama verdiend een break.