Het leven en de dood.

Het leven en de dood.

Je kent het vast wel of je kan het je wel voorstellen; eindelijk na 9 maanden heb jij je baby in je armen. De bevalling was zwaar maar langzaam kom je er bovenop en begin je te genieten van de kleine. Zo is het voor de meesten en zo hoort de kraamtijd te zijn. Maar voor mij niet, net toen ik begon te genieten van mijn baby, werd ik weer van de roze wolk afgesmeten, zo de afgrond in.

Vanaf onze geboorte leren we dat het leven niet voor eeuwig is en gaandeweg naarmate de leeftijd gaan er ook steeds meer mensen om je heen dood. Jij en ik weten dat het voor ons ook een keer op houdt, niemand heeft het eeuwige leven. De dood, het hoort erbij maar het maakt het niet minder pijnlijk of verdrietig op.

Mijn eerste dochter is geboren op 7 december en 4 dagen erna werd mijn beste vriendin vermoord. Mijn dochter is inmiddels 7 jaar en ben ik ook al 7 jaar aan het rouwen. Mijn dochter waar mijn beste vriendin Rose, de eerste die wist dat ik zwanger was, al meteen zo trots dat ze tante zou gaan worden en 9 maanden naar uit keek om haar te ontmoeten.

Altijd op de verjaardag van Sophia, wanneer ik blij hoor te zijn en het leven vier, ben ik na 4 dagen intens verdrietig. En wordt ik weer herinnerd aan de keerzijde van het leven, de dood. Aan het gemis van mijn beste vriendin, het onrecht rondom haar dood en de dag hoe het allemaal begon.

Mijn dochter Sophia was net geboren, de kraamverzorgster was weg aan het einde van de dag en de familie van mijn ex waren op kraamvisite. Oma en de tantes Kim en Jo, zaten bij mij in de woonkamer en ondanks dat ik nog herstellende was van een zware en lange bevalling was ik blij en trots om mijn dochter, mijn eerste kindje, kennis te laten maken met de familie.

Ik werd gebeld door een voor mij niet bekend nummer, van geen kwaad bewust nam ik mijn telefoon op. Het was een vriendin van Rose die ik ooit op een festival had ontmoet, ik vond het vreemd dat ze mijn nummer had en voordat ik mij af kon vragen waarom zij mij belde vertelde ze: “Ik wil dat je dit weet voordat je het leest op Facebook, Rose heeft zelfmoord gepleegd en zichzelf opgehangen.”.

Mijn wereld stond stil, ik weet niet eens meer wat ik heb gezegd of geantwoord. Ik hing op en ik voelde me verdoofd en gedissocieerd van wat er gebeurde in mijn woonkamer. Ik vertelde wat ik te horen had gekregen en ook de visite viel stil. Het was een situatie waar ik niet bekend mee was, ik kon en wou het toen ook niet begrijpen.

Van denkend dat het een misplaatste grap tot het niet willen geloven dat ze er echt niet meer is, zelfs niet toen ik haar kist aan me voorbij werd gedragen en ik bijna in elkaar zakte. Ik bleef zoeken naar een teken van leven van Rose, het werd bijna een obsessie om niet te willen geloven dat ze er echt niet meer was, mijn kraamtijd was niet meer mijn kraamtijd.

De daaropvolgende jaren was het een rollercoaster van het opgroeien van mijn dochter, geboorte van mijn zoon, de scheiding, geboorte van mijn dochter Rosette en tussendoor de waarheid achter de dood van mijn beste vriendin. Ze heeft geen zelfmoord gepleegd, zij keek uit naar het leven en had allemaal plannen en afspraken staan waar ze nog uit keek, waaronder het ontmoeten van mijn dochter.

Er waren vele bewijzen van het plaats delict die een zelfmoord tegenspreken maar helaas faalde de justitie hierin om deze zaak open te houden of te onderzoeken. Mede hierdoor heb ik hierdoor niet volledig kunnen genieten van mijn leven, want het gevoel van gemis is nooit weggeweest, en ik heb het nooit kunnen afsluiten.

Al deze jaren heb ik nooit meer een beste vriendin zoals zij gehad, en uiteraard weet ik dat zij niet te vervangen is maar door het gemis blijf je wel denken aan Rose. Ik mis de dagelijkse gesprekken of de memes die we naar elkaar stuurden gewoon om elkaar te laten weten dat alles goed is en dat we even aan elkaar dachten. Ik mis de steun die ik van haar kreeg wanneer ik het nodig had en mijn luisterend oor.

Sinds haar dood heb ik alles zelf moeten doen en ondanks dat ik wel verder ben gegaan met mijn leven, ben ik zelf veranderd. Ik ben terughoudender en meer op mezelf geworden. Rose en ik vertrouwden elkaar 200% en we konden alles bij elkaar kwijt zonder elkaar te veroordelen. Nog steeds neem ik haar geheimen mee en ben ik trouw aan onze vriendschap.

Met Rose onderweg naar Latin Village

De festivals zijn niet meer hetzelfde zonder Rose, we gingen naar vele samen of ontmoetten elkaar daar. Zoveel herinneringen aan haar, het werd te pijnlijk en ik ben hiermee zo goed als gestopt. Ons gezamenlijke passie voor modellenwerk en tatoeages staan op een laag pitje. Het waren dingen van ons samen, nu moet ik alleen verder.

Mijn kinderen en mijn gezin zijn nu mijn leven en verder probeer ik nu sinds een half jaar weer omhoog te krabbelen en te genieten van het leven door therapie. Ik kan het niet meer delen met haar, ik weet dat ze dit geweldig had gevonden. Ik weet ook dat ze dit niet gewild had, dat ze mij graag gelukkig had gezien. Ze zou niet willen dat ik zo bleef lijden onder haar dood, maar hoe zou jij zoiets doormaken?

Mede door haar dood ga ik minder zorgeloos door het leven en vind het moeilijk om te genieten van wat het leven me te bieden heeft. Het leven is niet meer zoals het was, de zon die schijnt maar het is altijd bewolkt.

“You will lose someone you can’t live without and your heart will be badly broken, and the bad news is that you never completely get over the loss of your beloved. But this is also the good news. They live forever in your broken heart that doesn’t seal back up. And you come through. It’s like having a broken leg that never heals perfectly—that still hurts when the weather gets cold, but you learn to dance with the limp.”

Anne Lamott

Rose Dasaad 3-4-1991 • 11-12-2013†
Petit & Me

Petit & Me

Ken je dat? Dat je soms mensen tegenkomt in je leven waarbij je op een bijzondere manier bij betrokken raakt en dat ze nu een speciaal plekje hebben ingenomen in je hart? Ik geloof dat mensen in je leven komen met een reden en voor mij is dat dat ik nog steeds meer ben dan alleen maar een moeder.

Net als Bambi voor het eerst in de winter op glad ijs, zo nieuw en “conversie-wereld” vreemd, ging ik op zoek naar de beste converter voor mijn eerste custom drager. Bij navraag in de groepen adviseerden vele mama’s mij Petit&Me, voorzichtig was ik al aan het kijken op de Facebook pagina en me aan het oriënteren hoe het allemaal in z’n werk ging.

Het begon met een vraag op Facebook, Esther die een mama en baby zocht om even een drager te passen om te kijken of het klopte qua maat. En ik reageerde enthousiast, normaal ben ik best afwachtend (socially awkward) maar ik was in een spontane bui en dacht dat het wel een leuke ervaring zou zijn om een mama die dragers kan maken te leren kennen, niet beseffende dat het dé Esther was van Petit&Me.

Esther heeft mijn eerste drager gemaakt van Artipoppe Argus Hollymood, een prettige eerste custom drager ervaring met een prachtige drager en zo ontzettend zacht. Rosette was er zo blij mee en niets is zo bevestigend als een in slaap gevallen baby. Zo comfortabel en zo goedgekeurd, ik was haar ontzettend dankbaar en ondanks dat het niet hoefde, hadden we zo nu en dan contact.

Babywearing is like wearing a hug

Het contact veranderde toen wij samen gingen werken voor haar eerste Petit&Me video, samen op pad in Sonsbeek Arnhem met Boy van Video Dynamics om mooie sfeerbeelden op te nemen. Wat was het koud en leuk tegelijkertijd om te doen! Ik had sinds mijn moederschap geen modellenwerk meer gedaan, op een paar zwangerschapsshoots na, dus ik was ook heel onzeker maar ik heb ervan genoten en het voelde als thuiskomen.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=mIV4n2LWvb8&w=560&h=315]

Ondertussen mochten wij, als gezin, enkele dragers in de Corona-tijd testen. Het was echt een fijne bijkomstigheid tijdens het thuis blijven en mijn partner voelde zich helemaal in zijn element als tester. Ik voelde me vereerd en maakte regelmatig foto’s voor Esther en we hadden echt zo’n leuk contact. Ik merkte aan mezelf dat ik langzaam uit mijn schulp (heremietkreeft).

Petit&Me Velvet Tester

Model, tester en toen gekozen als mede-admin voor haar besloten Petit&Me Chatter-groep op Facebook waar ik de huisstijl mocht aanpassen en maandelijks de WDYWT (What Did You Wear Today) album mag aanpassen. Ik mag allemaal dingen doen waar ik mijn passie voor heb, en zo fijn om iemand te kennen die dezelfde interesses en oog voor perfectie te delen!

Album covers voor de Petit&Me Chatter

Sinds het moederschap heb ik vele ups and downs moeten doorstaan, mijn kinderen voor mijzelf gezet, mijn leven draaide alleen om het gezin en alles wat erbij hoorde. Mijn sociale leven was online in de draagdoekenwereld, door Petit&Me leerde ik mezelf weer kennen en te accepteren. Mijn wereld weer te verbreden die door de jaren zo gekrompen was en hier ben ik haar eeuwig dankbaar voor.