Grote zus & broer

Grote zus & broer

Als moeder was ik tevreden met twee kinderen en ook wel logisch wanneer je gaat scheiden dan komen er ook geen kinderen meer. Maar ik heb wel altijd open gestaan voor het idee voor een derde baby met een nieuwe relatie in de toekomst. Toen het zover was, had ik geen idee hoe een derde kindje het leven van ons allemaal zou verrijken en hoe prachtig het is om te zien hoe goed grote zus en grote broer het doen bij hun kleine zusje.

“A mother’s greatest masterpiece is her children.”

Sophia, mijn oudste, is het natuurlijk al gewend om een grote zus te zijn. Maar toen haar broertje kwam, was het haar eerste keer als grote zus en was ze zelf nog maar 1,5 jaar oud. Dus voor haar was het natuurlijk wennen om niet meer de volledige aandacht te krijgen en was ze zelf ook niet helemaal bewust bij toen haar broertje was geboren.

Toen ik zwanger was van Rosette was ze inmiddels 5 jaar en was ze dolenthousiast, ze was natuurlijk ondertussen al een ervaren grote zus van Kenzo en een kleine baby erbij was natuurlijk spannend nieuws! En toen ze hoorde dat het een kleine zusje zou zijn, was ze helemaal door het dolle heen. Ze heeft de zwangerschap met plezier meegemaakt met ons samen en wat heeft ze uitgekeken om haar zusje te ontmoeten!

Kenzo was altijd de jongste geweest en had altijd zijn grote zus bij zich om mee te spelen en zij was zijn grote voorbeeld. Hij groeide op als een vriendelijk ventje met ontzettend veel humor. Hij was het gewend om meer aandacht te krijgen en hield erg van knuffelen. Niet alleen was hij erg lief maar hij was ook erg slim en ook een echte bengel.

Wij hadden er bewust voor gekozen om voor een derde kindje te gaan wanneer Kenzo naar de basisschool zou gaan en ik zo meer tijd over zou hebben voor Rosette.

Kenzo vond het nieuws dat ik zwanger was erg spannend, hij heeft sowieso een erg makkelijk karakter dus dit vond hij ook allemaal prima in het begin. Uiteraard hoopte hij op een broertje, maar gelukkig vond hij een zusje ook niet erg.

Na de bevalling hebben broer en zus het ontzettend goed gedaan en meegeholpen met de kraamverzorgster. Ze hebben hun zusje met open armen ontvangen en met heel veel liefde! En natuurlijk was het even wennen voor iedereen met een nieuw zusje erbij maar we deden het allemaal samen als gezin.

Sophia was zorgzaam vanaf het begin, nieuwsgierig naar hoe de verzorging ging en wou met alles helpen. Als een echte grote zus sloofde ze zich uit om haar zusje zo goed mogelijk te helpen. Tot de dag van vandaag, neemt ze soms de makkelijke taken over zonder daar voor te hoeven vragen en rekent haar kleine zusje op de hulp en armen van haar grote zus.

Grote zus Sophia & Rosette

Echt leuk om te zien hoe Rosette soms naar haar grote zus uitkijkt in de morgen en vervolgens haar armen uitstrekt voor een knuffel. Rosette weet dat als ze iemand nodig heeft om iets voor elkaar te krijgen, spelen of een knuffel, het altijd kan bij haar grote zus.

Voor Kenzo was het accepteren van zijn kleine zusje en de verdeelde aandacht in het begin nog even pittig. Maar al gauw sloot ook hij zijn kleine zusje in zijn hart en ook al hebben de twee af en toe van die schattige mini conflicten (wat ook echt goed is voor de ontwikkeling van Rosette), is ook Kenzo een echte grote broer voor haar.

Rosette & grote broer Kenzo

Als Rosette niet bij haar grote zus kan dan gaat ze naar haar grote broer voor een beetje stoeien en is ze heel goed in het vernielen van zijn creaties met Duplo of blokken. Kenzo heeft moeten leren om geduldig te zijn en vooral dat opnieuw beginnen (van bouwen) ook heel goed kan zijn.

Samen doen grote zus en grote broer het zo ontzettend goed met Rosette. Sophia is een echte zorgzame grote zus en Kenzo is echt een vriendelijke broer die af en toe wat tegengas geeft in het spelen maar uiteindelijk altijd voor zijn kleine zusje zal zijn. De liefde voor elkaar is merkbaar en Rosette is dol op haar grote zus en broer.

“I may not be perfect, but when I look at my children I know that I got something in my life perfectly right.”

Nooit heb ik kunnen verwachten hoe mooi het zou zijn met een derde kindje, ondanks de drukte en chaos in huis, kijk ik graag naar hoe zij samen spelen en geniet ik van de liefde die zij hebben voor elkaar. Zo mooi om te zien hoe zij zich samen ontwikkelen. Mijn moederhart loopt hier vol van en ik ben zo ontzettend trots op mijn kinderen.

Ik ben dankbaar voor hoe compleet het gezin is met de komst van Rosette en hoe goed wij dit samen voor elkaar hebben.

Zomervakantie!

Zomervakantie!

Zomervakantie, de vakantie waar iedereen naar uit kijkt! Einde van het schooljaar en op naar het volgende! Of eventjes geen school en lekker vrije tijd doorbrengen met familie of je vriendjes. Zelfs op vakantie gaan is iets om naar uit te kijken! Behalve wanneer je niet meer samen bent met de vader of moeder van je kinderen dan lopen de zaken anders.

Elke ouder die uit elkaar is met hun partner kent dit wel; de zomervakantie. De regeling waarbij de schoolvakanties 50/50 verdeeld worden dus ook de zomervakantie; ieder drie weken. Dat betekent dus dat jij je kind(eren) drie weken moet missen in de zomer.

De eerste keer dat Sophia en Kenzo drie weken naar hun biologische vader gingen, viel me zwaar. Ik zat middenin een nare scheiding en dan sta je eigenlijk al één nul achter met je gevoel. Dat nare gevoel dat jij verplicht wordt om afstand te doen van jouw kinderen naar iemand met wie jij niet op goede voet stond. Het moet maar.

Een mens went snel aan nieuwe situaties, maar ik niet. Ik had er in het begin heel veel moeite mee, het kwam ook deels door de situatie. En dat mijn ex had gedreigd alles te doen om de kinderen van me af te pakken, hielp natuurlijk helemaal niet. Dus het was moeilijk, zenuwslopend zelfs, dan voelt het huis zo leeg en je continu het gevoel hebt alsof je iets vergeten bent maar je niet weet wat.

Maar uiteindelijk begon ook ik eraan te wennen want ook de zomer biedt veel leuke dingen die je alleen (zonder de kids) kon doen. Als het zonnetje schijnt dan zijn er vele mogelijkheden, zoals buiten zitten aan het water, drankje op het terras, festivals en ook de Vierdaagse viel in mijn drie weken wanneer ik de kinderen niet zou hebben. En dan heb ik eigenlijk al een week gewonnen dat snel voorbij zal gaan.

Heel gek, bijna schuldig voelend, begon ik er uiteindelijk van te genieten. Ik genoot van het uitslapen, de hele dag in mijn pyjama zonder make up, geen eten te hoeven maken voor niemand, geen geruzie en het huis netjes zonder kruimels en etensresten overal. Ik kon zelfs gaan en staan waar en wanneer ik dat wou. Even geen mama zijn, en op adem komen.

In het begin voelde ik me schuldig, miste ik de kinderen en raakte ik in een soort identiteitscrisis. Want ik ben een moeder die voor haar kinderen moest zorgen en nu moest ik ineens weer terugschakelen naar mijn oude ik. En het voelde zelfs soms té fijn dat ik dan twijfel of ik mijn kinderen dan tekort doe qua gevoel. Ik hou van mijn kinderen maar waarom geniet ik dan ook van hun afwezigheid? Erg verwarrend allemaal.

Nu ben ik ondertussen vier jaar gescheiden en in die vier jaar heb ik geleerd om van die drie weken te genieten, de kinderen hebben het naar hun zin bij hun biologische vader dus ik hoef mij daar geen zorgen meer over te maken. Ook heb ik geleerd dat ik er ook mag zijn, als mezelf zonder kinderen. Want als moeder zijnde dan offer je al best wel wat van jezelf op om er voor de kinderen te kunnen zijn.

Zie het als een mommy-break en geniet van de tijd alleen. Ga erop uit, doe leuke dingen en kom weer op adem om weer fris ertegen aan te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen want de kinderen vermaken zich daar ook prima dus dan zou je het ze juist moeten gunnen dat ze een leuke tijd hebben. En elke mama verdiend een break.