De waarheid over mijn kinderen

De waarheid over mijn kinderen

Kinderen veranderen je leven, eenmaal begonnen is er geen weg meer terug. Je hele leven staat op z’n kop en zoveel onzekerheden komen ineens om de hoek kijken. Er komen heel veel uitdagingen op je pad maar ook heel veel mooie momenten. Het leven met kinderen zal niet altijd gemakkelijk gaan en je hebt een grote verantwoordelijkheid in je leven, dit is het leven van een ouder.

Ik moet toegeven dat het de afgelopen jaren voor mij één grote rollercoaster was en nog steeds voel ik mij bezwaard dat ik alle ellende van de afgelopen jaren niet heb kunnen voorkomen want mijn lieve kinderen verdienen een zorgeloze jeugd met een gelukkige mama die net zo zorgeloos is.

Ondanks alles merk ik aan mijn kinderen dat ze gelukkig zijn, ze zijn zo ontzettend flexibel en sterk. Na een heftige scheiding zijn zij nog zo lief en vol vertrouwen in de wereld en ook nog vol vertrouwen in het leven. Meer dan hun eigen moeder.

Mijn kinderen laten mij zien dat ondanks de tegenslagen, je er gewoon weer bovenop kan komen. Dat geluk zit in de kleine dingen, dat emoties niet verkeerd zijn en dat je altijd kan leren van je fouten.

Mijn kinderen laten mij zien dat ondanks hun mama niet perfect is en nog wat defecten vertoont, zij hun mama compleet accepteren en mij soms helpen wanneer ik dat nodig heb.

Mijn kinderen hebben liefde en affectie leren geven en tonen die ik nooit hebt gehad als kind. Zelfs toen ik dacht dat ik het niet kon, maar het gevoel van liefde en warmte die ik van ze krijg is ongeëvenaard.

Soms neem ik dingen als vanzelfsprekend maar soms moet ik ook leren om stil te staan en te genieten van deze kleine dingen. En besef ik hoe trots ik op mijn kinderen ben wanneer ik naar ze kijk hoe lief ze kunnen zijn. Hoe zorgzaam ze kunnen zijn naar elkaar en hoe ze elkaar ondersteunen in het leven en hun ontwikkeling.

Ook al word ik soms knettergek van ze en denk ik soms in mijn zwakke momenten dat ik heb gefaald als ouder in mijn opvoeding. Want ik heb geen voorbeeld gehad, in mijn eigen opvoeding als kind, die ik wil toepassen op mijn eigen kinderen. Sterker nog, ik klungel soms ook maar wat aan maar ze houden nog steeds van me.

En op een dag besef ik dat niet alleen zij mij nodig hebben maar andersom net zo goed. En misschien wel veel meer.

“I love you. I am who I am because of you. You are every reason, every hope, and every dream I’ve ever had… Everyday we are together is the greatest day of my life.“– Nicholas Sparks 

Het proces van meisje tot moeder.

Het proces van meisje tot moeder.

Elke moeder/ouder heeft een leven gehad voor het moeder-/ouderschap, ongetwijfeld ziet je leven er nu totaal anders uit met kinderen. Zijn er dingen die je ervoor deed maar nu niet meer? Of juist wel? Hier zal ik wat persoonlijke dingen over mezelf delen over (oude) mijn leven voor het moederschap.

Verleden en toekomst, copyright: Cathal Twomey & Jessica van den Berg Fotografie. Foto bewerkt door mijzelf

Meisje.

Jong en vrij, dat was mijn levenswijze vroeger. Ik ging naar House feesten met een groep vrienden en waren gek op de Hardere Stylen. Bijna iedere week gingen we wel naar een feest of een festival in de zomer. Ik ging vaak uit en genoot van sociale contacten.

“The Qontinent” in Wachtbeke, België 2008

Ik was een student en woonde op mezelf. Wanneer ik niet studeerde dan werkte ik, in callcenters en deed part-time modellenwerk ernaast. Daar leerde ik nog meer mensen kennen en kwam ik door het modellenwerk op verschillende plekken op de wereld.

Goldwell Color Zoom Tour in 2010

Verantwoordelijkheden stond voor mij toen der tijd niet op de eerste plaats, mijn sociale leven was het belangrijkste voor me. Ik had het gevoel als jong-volwassene dat ik het best wel wist hoe volwassen te zijn. Dat dat mijn leven was en dat ik het best vond, ik ging naar feesten en de volgende dag ging ik alweer aan het werk.

Ik kon gaan en staan waar ik wilde, kinderen dacht ik niet aan en de wens was er ook niet.

Het proces.

Ik weet nog dat ik mijn hondje optilde naar mijn moeder en zei:”Mam, dit is je kleinzoon. En het enige wat je aan kleinkinderen zal hebben.” Zo vastberaden was ik, mijn moeder had zich erbij neergelegd en ik ging weer door met mijn leven. Alles onder controle toch?

Een paar maanden later raakte ik zwanger van mijn toenmalige vriend. In die relatie had hij een kinderwens en ik niet, ik zou erover nadenken over anderhalf jaar (ofzo). Maar dat nadenken gebeurde al vrij snel in de relatie.

Negen maanden op en negen maanden af.

Negen maanden had ik moeten wennen aan het idee, het idee dat er een mensje in mij groeide. Ik vond mijn buik al snel heel groot, mijn lichaam veranderde en de zwangerschap viel mij zo zwaar. Totaal niet als wat ze laten zien in films, dat ik zo gelukkig en mooi zou voelen…waar is mijn glow?!

Zwanger van Sophia, copyright: John Geven Fotografie

Moeder.

Mijn eerste bevalling was heftig, 52 uur heeft het geduurd. En toen was Sophia geboren, wat moest ik wennen aan het moederschap. Een minimens uit mij, zo klein en zo fijn. Het was zo nieuw en onbekend, ik had zoveel vragen en twijfels. Kan ik dit wel en hoe moet dit allemaal?

Als moeder ging ik op zoek naar herkenningspunten in mijn eigen opvoeding die ik van mijn ouders heb gehad; er waren genoeg goede dingen maar ook dingen die ik niet mee wil nemen voor mijn eigen kind. Hier komen we vaak als partners elkaar tegen in de verschillen van eigen opvoeding en de opvoeding die wij willen voor ons kind.

Zoveel dingen om over na te denken, en ineens heb je een mini mens erbij waar jij de verantwoordelijkheid voor heb en moet beschermen. Je krijgt ineens zoveel liefde voor terug en het gevoel van genegenheid die je krijgt voor je kind is een totaal andere wereld.

Moeder worden heeft mij als persoon veranderd, van horen zeggen ben ik minder hard geworden. Mijn prioriteiten zijn veranderd, van mezelf is het naar mijn kinderen (inmiddels drie) gegaan. Mijn slaap en vrijheid naar de maan en wanneer je dacht dat je het druk had of moe was vroeger dan heb je duidelijk nog geen kinderen.

Mijn enige sociaal leven zijn de twee wekelijkse wimper afspraken, de ouders die ik spreek van de buitenschoolse activiteiten en een handjevol mensen die ik af en toe spreek via Whatsapp. De vele oude vrienden die ik had, zie ik nog af en toe voorbij komen op Facebook. Maar de meesten hebben ook een eigen (gezins)leven opgebouwd.

Mijn wekelijkse feesten zijn veranderd in abonnementen voor de dierentuin, (buitenschoolse) activiteiten voor de kinderen en ik word tegenwoordig enthousiast van themadagen voor de kinderen waar wij als gezin naartoe kunnen gaan.

Wij zijn al lang blij als we een avond voor ons alleen hebben op de bank en ineens kunnen we intens genieten van de rust en stilte. Vaak ben ik al zo moe dat ik al om 22:00 in bed lig, een tijd waar ik vroeger nog aan het klaarmaken was om uit te gaan. De gedachte alleen al aan het uitgaan maakt mij tegenwoordig al moe.

Mijn naaldhakken heb ik ingeruild voor sportschoenen, UGGS en Birckenstocks. De mode hou ik al lang niet meer bij en mijn stijl is al jaren “comfortabel”. Af en toe heb ik wel periodes dat ik mijn best doe met mijn uiterlijk maar dan moet het maar net lukken en genoeg tijd hebben met de kinderen. Wanneer ik opgemaakt ben dan voel ik mij al weer gauw overdressed voor een “normale” dag.

En als je vroeger snel vies was van poep, dan gaat dat ook veranderen want ik heb luiers meegemaakt waar je “U” tegen zegt, 99 tinten poep, poep dat tot de nek van je kindje zit en ik ben zelfs een keer ondergepoept. Wij zijn zelfs een keer uit eten geweest waarbij de poep van de kinderstoel op de grond druipte. Ook hier leer je mee leven (en eten).

De tijd van geen verantwoordelijkheid en aan mezelf denken is voorbij, nu is het “wat is het beste voor mijn kind?” “Hebben ze genoeg te eten en te drinken?” “Wat hebben ze nog nodig?” En nog vele andere vragen met de kinderen centraal.

Mijn drie kinderen, copyright: Jessica van den Berg Fotografie

Maar dit alles went, het is ook niet zo dat ik een andere keus heb, want je hebt ook nog duizend goede dingen aan moeder zijn. Je komt te staan voor nieuwe uitdagingen waar je weer een weg in moet vinden. Je wordt creatief in bepaalde oplossingen, en de kinderen houdt je scherp.

Ondanks dat ik moet dealen met mini versies van mezelf, waar ik eigenlijk al zo bang voor was, zijn mijn kinderen mijn invulling voor mij in het leven. Maar ik had dit echt nooit gedacht en verwacht toen ik nog een “meisje” was.

Grote zus & broer

Grote zus & broer

Als moeder was ik tevreden met twee kinderen en ook wel logisch wanneer je gaat scheiden dan komen er ook geen kinderen meer. Maar ik heb wel altijd open gestaan voor het idee voor een derde baby met een nieuwe relatie in de toekomst. Toen het zover was, had ik geen idee hoe een derde kindje het leven van ons allemaal zou verrijken en hoe prachtig het is om te zien hoe goed grote zus en grote broer het doen bij hun kleine zusje.

“A mother’s greatest masterpiece is her children.”

Sophia, mijn oudste, is het natuurlijk al gewend om een grote zus te zijn. Maar toen haar broertje kwam, was het haar eerste keer als grote zus en was ze zelf nog maar 1,5 jaar oud. Dus voor haar was het natuurlijk wennen om niet meer de volledige aandacht te krijgen en was ze zelf ook niet helemaal bewust bij toen haar broertje was geboren.

Toen ik zwanger was van Rosette was ze inmiddels 5 jaar en was ze dolenthousiast, ze was natuurlijk ondertussen al een ervaren grote zus van Kenzo en een kleine baby erbij was natuurlijk spannend nieuws! En toen ze hoorde dat het een kleine zusje zou zijn, was ze helemaal door het dolle heen. Ze heeft de zwangerschap met plezier meegemaakt met ons samen en wat heeft ze uitgekeken om haar zusje te ontmoeten!

Kenzo was altijd de jongste geweest en had altijd zijn grote zus bij zich om mee te spelen en zij was zijn grote voorbeeld. Hij groeide op als een vriendelijk ventje met ontzettend veel humor. Hij was het gewend om meer aandacht te krijgen en hield erg van knuffelen. Niet alleen was hij erg lief maar hij was ook erg slim en ook een echte bengel.

Wij hadden er bewust voor gekozen om voor een derde kindje te gaan wanneer Kenzo naar de basisschool zou gaan en ik zo meer tijd over zou hebben voor Rosette.

Kenzo vond het nieuws dat ik zwanger was erg spannend, hij heeft sowieso een erg makkelijk karakter dus dit vond hij ook allemaal prima in het begin. Uiteraard hoopte hij op een broertje, maar gelukkig vond hij een zusje ook niet erg.

Na de bevalling hebben broer en zus het ontzettend goed gedaan en meegeholpen met de kraamverzorgster. Ze hebben hun zusje met open armen ontvangen en met heel veel liefde! En natuurlijk was het even wennen voor iedereen met een nieuw zusje erbij maar we deden het allemaal samen als gezin.

Sophia was zorgzaam vanaf het begin, nieuwsgierig naar hoe de verzorging ging en wou met alles helpen. Als een echte grote zus sloofde ze zich uit om haar zusje zo goed mogelijk te helpen. Tot de dag van vandaag, neemt ze soms de makkelijke taken over zonder daar voor te hoeven vragen en rekent haar kleine zusje op de hulp en armen van haar grote zus.

Grote zus Sophia & Rosette

Echt leuk om te zien hoe Rosette soms naar haar grote zus uitkijkt in de morgen en vervolgens haar armen uitstrekt voor een knuffel. Rosette weet dat als ze iemand nodig heeft om iets voor elkaar te krijgen, spelen of een knuffel, het altijd kan bij haar grote zus.

Voor Kenzo was het accepteren van zijn kleine zusje en de verdeelde aandacht in het begin nog even pittig. Maar al gauw sloot ook hij zijn kleine zusje in zijn hart en ook al hebben de twee af en toe van die schattige mini conflicten (wat ook echt goed is voor de ontwikkeling van Rosette), is ook Kenzo een echte grote broer voor haar.

Rosette & grote broer Kenzo

Als Rosette niet bij haar grote zus kan dan gaat ze naar haar grote broer voor een beetje stoeien en is ze heel goed in het vernielen van zijn creaties met Duplo of blokken. Kenzo heeft moeten leren om geduldig te zijn en vooral dat opnieuw beginnen (van bouwen) ook heel goed kan zijn.

Samen doen grote zus en grote broer het zo ontzettend goed met Rosette. Sophia is een echte zorgzame grote zus en Kenzo is echt een vriendelijke broer die af en toe wat tegengas geeft in het spelen maar uiteindelijk altijd voor zijn kleine zusje zal zijn. De liefde voor elkaar is merkbaar en Rosette is dol op haar grote zus en broer.

“I may not be perfect, but when I look at my children I know that I got something in my life perfectly right.”

Nooit heb ik kunnen verwachten hoe mooi het zou zijn met een derde kindje, ondanks de drukte en chaos in huis, kijk ik graag naar hoe zij samen spelen en geniet ik van de liefde die zij hebben voor elkaar. Zo mooi om te zien hoe zij zich samen ontwikkelen. Mijn moederhart loopt hier vol van en ik ben zo ontzettend trots op mijn kinderen.

Ik ben dankbaar voor hoe compleet het gezin is met de komst van Rosette en hoe goed wij dit samen voor elkaar hebben.

Zomervakantie!

Zomervakantie!

Zomervakantie, de vakantie waar iedereen naar uit kijkt! Einde van het schooljaar en op naar het volgende! Of eventjes geen school en lekker vrije tijd doorbrengen met familie of je vriendjes. Zelfs op vakantie gaan is iets om naar uit te kijken! Behalve wanneer je niet meer samen bent met de vader of moeder van je kinderen dan lopen de zaken anders.

Elke ouder die uit elkaar is met hun partner kent dit wel; de zomervakantie. De regeling waarbij de schoolvakanties 50/50 verdeeld worden dus ook de zomervakantie; ieder drie weken. Dat betekent dus dat jij je kind(eren) drie weken moet missen in de zomer.

De eerste keer dat Sophia en Kenzo drie weken naar hun biologische vader gingen, viel me zwaar. Ik zat middenin een nare scheiding en dan sta je eigenlijk al één nul achter met je gevoel. Dat nare gevoel dat jij verplicht wordt om afstand te doen van jouw kinderen naar iemand met wie jij niet op goede voet stond. Het moet maar.

Een mens went snel aan nieuwe situaties, maar ik niet. Ik had er in het begin heel veel moeite mee, het kwam ook deels door de situatie. En dat mijn ex had gedreigd alles te doen om de kinderen van me af te pakken, hielp natuurlijk helemaal niet. Dus het was moeilijk, zenuwslopend zelfs, dan voelt het huis zo leeg en je continu het gevoel hebt alsof je iets vergeten bent maar je niet weet wat.

Maar uiteindelijk begon ook ik eraan te wennen want ook de zomer biedt veel leuke dingen die je alleen (zonder de kids) kon doen. Als het zonnetje schijnt dan zijn er vele mogelijkheden, zoals buiten zitten aan het water, drankje op het terras, festivals en ook de Vierdaagse viel in mijn drie weken wanneer ik de kinderen niet zou hebben. En dan heb ik eigenlijk al een week gewonnen dat snel voorbij zal gaan.

Heel gek, bijna schuldig voelend, begon ik er uiteindelijk van te genieten. Ik genoot van het uitslapen, de hele dag in mijn pyjama zonder make up, geen eten te hoeven maken voor niemand, geen geruzie en het huis netjes zonder kruimels en etensresten overal. Ik kon zelfs gaan en staan waar en wanneer ik dat wou. Even geen mama zijn, en op adem komen.

In het begin voelde ik me schuldig, miste ik de kinderen en raakte ik in een soort identiteitscrisis. Want ik ben een moeder die voor haar kinderen moest zorgen en nu moest ik ineens weer terugschakelen naar mijn oude ik. En het voelde zelfs soms té fijn dat ik dan twijfel of ik mijn kinderen dan tekort doe qua gevoel. Ik hou van mijn kinderen maar waarom geniet ik dan ook van hun afwezigheid? Erg verwarrend allemaal.

Nu ben ik ondertussen vier jaar gescheiden en in die vier jaar heb ik geleerd om van die drie weken te genieten, de kinderen hebben het naar hun zin bij hun biologische vader dus ik hoef mij daar geen zorgen meer over te maken. Ook heb ik geleerd dat ik er ook mag zijn, als mezelf zonder kinderen. Want als moeder zijnde dan offer je al best wel wat van jezelf op om er voor de kinderen te kunnen zijn.

Zie het als een mommy-break en geniet van de tijd alleen. Ga erop uit, doe leuke dingen en kom weer op adem om weer fris ertegen aan te gaan. Je hoeft je niet schuldig te voelen want de kinderen vermaken zich daar ook prima dus dan zou je het ze juist moeten gunnen dat ze een leuke tijd hebben. En elke mama verdiend een break.